~HannieHeenim^I^OnTaeM~

Title : We
Author : llRegina_1ll
Staring : SJ [GengChul]
Rating : PG-13
Genre : Yaoi
Talk : เป็นshot fic(กล้าเรียกว่าsfด้วยงัย..ฮ่าๆๆๆ จิงๆๆมันควรจาเรียกว่านิทาน..เอิ๊ก กก) เรื่องแรกของ1ค่ะ แต่งจากการเพ้อของตัวเองจากที่ได้รับรู้เรื่องที่น่ารักของฮันชอล...คิคิ
ยังไงก็ลองๆๆอ่านกันดูนะคะ...ติได้ตามสบายนะค่ะ อยากรู้เหมือนกันว่าคนอื่นอ่านแล้วเป็นไงมั่ง...
เพราะมันคงเป็นฟิคเรื่องแรกและเรื่องเดียวของ1 มั้ง.....เอิ๊ก กกก

และขอบคุณสำหรับคำเม้นทุกเม้น คำติ(ชม)ทุกข้อความนะคะ

...........................................................................................................

เหตุการณ์ ณ สนามบินปักกิ่ง

ร่างสูง : เอากระเป๋ามานี่สิ เดี๋ยวฉันถือให้ นายมาเหนื่อยๆอ่ะ (เสียงออดอ้อนได้อีก...กรี๊ด ดด)

ร่างเล็กหันไปมองหน้าคนที่มารอรับตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก และความคิดถึงแทบขาดใจ แต่ด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง จึงไม่สามารถเอ่ยคำพูดใดๆออกมาได้ นอกเสียจากรอยยิ้มหวาน
ที่ทำให้ร่างสูงแทบเสียศูนย์ไปเลย พร้อมกับส่งกระเป๋าใบโตให้ ร่างสูงเอื้อมมือไปรับกระเป๋า
แล้วเหตุการณ์ที่ทำให้โลกแทบหยุดหมุนก็เกิดขึ้น บังเอิญว่ามือของคนทั้งคู่เกิดสัมผัสกัน
ด้วยความตกใจจึงทำให้ทั้งคู่หันหน้ามาแล้วดวงตาทั้งสองคู่ก็ประสานกัน
ใบหน้าของคนตัวเล็กขึ้นสีกุหลาบระเรื่อ จากความร้อนเพราะความเหนื่อยล้า หรือเพราะสัมผัสเมื่อสักครู่กันแน่ กระทั่งเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง

ซีวอน&เยซอง : พี่ๆๆ ทำอะไรกันอยู่อ่ะ...เราต้องรีบไปกันแล้วนะฮะ

จากเสียงเรียกของน้องร่วมวงทั้งสองคน ทั้งคู่จึงสามารถหลุดออกมาจากภวังค์และเรียกสติกลับคืนมาได้

เมื่อครู่นี้ เหมือนกับว่าทั้งคู่กำลังสร้างโลกส่วนตัวของตนขึ้นมา
ทำให้คนอื่นๆยากที่จะสามรถย่างกายเข้าไปได้ มันคงจะเป็นโลกที่มีแต่ความงดงามเป็นแน่
ก็แน่ล่ะสิ จะไม่งดงามได้อย่างไรล่ะ ก็มันคือโลกที่มีแต่เพียงผีเสื้อและดอกไม้เท่านั้นนี่นา

ทั้งคู่ต่างเดินเคียงกัน ไปตามเส้นทางภายในสนามบินที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย
ที่ต่างก็อยู่ในช่วงเวลาเร่งรีบ และหลากหลายอารมณ์ ความรู้สึก
ที่มีอยู่ในสถานที่แห่งนั้น บ้างก็ตั้งตารอคอยกานกลับมาของใครบางคน
บ้างก็อยู่ในอาการของความเศร้า ที่จำต้องจากใครบางคน

หากแต่...่กับคนทั้งคู่ ไม่เป็นอย่างนั้นแน่ เพราะฮีชอลและฮันเกิง
ต่างก็เดินเคียงกันเพื่อที่จะมุ่งหน้ายังจุดหมายเดียวกัน
ไม่มีใครต้องรอใคร และไม่มีใครต้องมองดูการจากไปของใคร

ร่างสูงไม่ยอมปล่อยเวลาแห่งความสุขของเค้าทั้งคู่ทิ้งไปง่ายๆหรอก เค้าจึงแทรกเสียงผ่านอากาศออกมา
ร่างสูง : ฮีชอล ไปถ่าย12+มาอ่ะ เหนื่อยมากมั้ยครับ... อากาศที่ไทยคงจะร้อนมากใช่มั้ย?
ร่างสูงถามร่างเล็กพร้อมกับเอามือล้วงลงไปในกระเป๋าหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนนุ่มขึ้นมา
พร้อมกับจัดการซับเหงื่อเม็ดเล็กที่อยู่บนใบหน้าของร่างเล็กที่เดินอยู่เคียงกัน
ร่างสูงยังไม่หยุดบทสนทนาเพียงแค่นั้น แต่ถามต่ออีกว่า

"ฮีชอลครับ คิดถึงผมบ้างรึป่าวน่ะ....(แล้วทำแก้มป่องๆๆ ให้ดูน่ารักน่าเอ็นดู)"
แต่คำถามนี้กลับทำให้ร่างเล็กที่เดินเคียงกัน ยิ่งมีอาการร้อน และหน้าขึ้นสีกุหลาบระเรื่อเพิ่มขึ้นอีก ทั้งๆๆที่อุณหภูมิภายในสนามบินก้อไม่ได้สูงอะไร ออกจะเย็นๆๆด้วยซ้ำไป
อาการนั้นจะมาจากไหนล่ะ ถ้ามันไม่ใช่คำถามที่ร่างสูงเพิ่งยิ่งมาเมื่อครู่
ร่างเล็กก็ไม่ได้ตอบคำถามใดๆไปเช่นเคย แต่ร่างสูงก้อพอจะรู้คำตอบจากร่างเล็กแล้วล่ะ

ทั้งคู่เดินเกาะกุมมือกันไปเรื่อยๆๆ ดูเหมือนวันนี้จะเป็นวันที่มีความสุขของคนทั้งสองอีกหนึ่งวัน แม้ในระหว่างการเดินอยู่ในสนามบิน เพื่อจะไปต่อเครื่องไปยังเฉิงตู จะไม่มีเสียงอะไรเร็ดรอดออกมาจากริมฝีปากของคนทั้งคู่แล้วก็ตาม
หากแต่สัมผัสนั้น มันแทนถ้อยคำมากมายที่อยากจะเอื้อนเอ่ยออกมาแล้วตากหาก

เมื่อทั้งสี่คนประจำที่นั่งของตนเองบนสายการบินจากปักกิ่ง เพื่อมุ่งหน้าสู่เฉิงตู และก็เป็นที่แน่นอนที่สุดที่ร่างสูงนั่นเองที่เป็นคนนั่งอยู่เคียงกับร่างเล็ก
เมื่อเครื่องบินได้ทะยานขึ้นสู้ท้องฟ้า ดูเหมือนว่าร่างเล็กคงจะเหนื่อยล้า และเพลียมากจิงๆ
เวลาผ่านไปได้แค่ครู่เดียวเท่านั้นหลังจากทร่างเล็กหันมายิ้มหวานให้เค้า
แล้วก้อได้เดินทางเข้าสู่ห้วงแห่งนิทรา ร่างสูงหันมามองคนรักด้วยสายตาแห่งความรักและห่วงใย
พร้อมกับเอื้อมมือออกไปเพื่อเอนศ๊รษะของร่างเล็กให้มาอิงอยู่บนไหล่กว้างของตน
แล้วใช้วงแขนแกร่งนั้นโอบร่างเล็กไว้ด้วยความรักทั้งหมดที่เค้ามี
และก้มหน้าลงไปส่งมอบความรักให้ร่างเล็กโดยผ่านกลุ่มผมสลวยนั้น

และร่างสูงก้อได้เดินทางเข้าสู่ห้วงนิทราตามร่างเล็กไป
แล้วปล่อยให้ยานพาหนะลำนี้ เคลื่อนตัวผ่านหมู่เมฆไปเรื่อยๆๆเพื่อนำพาคนทั้งคู่ไปสู่จุดหมาย
พร้อมกับความรักของคนทั้งคู่ที่กำลังเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆๆ
แต่ต่างกันที่ ความรักนั้น หาได้มีจุดสิ้นสุดไม่.............

END.


กรี๊ด ดดดดด นี่คือการจิ้นครั้งยิ่งใหญ่ เพ้อแบบนี้ครั้งแรกของ1เลยนะเนี่ย...
ไม่รู้ว่าตอนนั่งเขียนตัวเองอยู่ในอารมณ์ไหน
แต่มันเป็นไรที่แบบ.....บอกไม่ถูกอ่ะค่ะ....
เขียนไปก้อแอบๆๆอมยิ้มไป..ฮ่าๆๆ ท่าทางจาบร้าไปใหญ่แล้วนะยัย1

อ๊าก กกก ก้อจากที่เกิงจารอเดินทางไปเฉิงตูเพื่อแสดงคอนในวันที่7-8พร้อมพี่เรลล่าที่ปักกิ่งแหละ...
แล้วไหนตอนไปส่งพี่เรลล่ามาถ่าย12+ที่ไทยอีกอ่ะ....เลยทำให้1สติหลุดได้ขนาดนี้........ฮ่าๆๆๆ

สาธุๆๆๆๆๆๆ ขอให้สิ่งที่เราเขียนขึ้นมาเป็นความจิงด้วยทีเถอะ....กรี๊ดดดด

ปอลอ...ขอบใจน้องปอนด์[ฟีโมดอส]มากนะคะ สำหรับคำแนะนำในfirst ficของพี่1อ่ะ